Ürəyin döyüntüsü və bir fincan soyuq qəhvə

[lavendercherida]

İşdən çıxanda artıq saat 7-yə iyirmi dəqiqə vardı. O gün ofisdə hər şey tərs gedirdi. Müştəri tenderi uduzduq, sonra nəzarətçi xanım daha üç hesabat tələb etdi. Gözlərim yaşarmışdı – yox, ağlamaqdan yox, sadəcə yorğunluqdan. Metroya enəndə elə bildim ki, çiynimdə daş daşıyıram.

Adətən evə gedən yolda yemək sifariş edirəm. Amma həftənin o axşamı evdə heç kim yox idi. Anam kəndə getmişdi, bacım isə təcrübədə qalmışdı. Özümlə qalmaq fikri məni boğurdu. Yox, tənhalıqdan yox – sadəcə fikirlər məni yeyirdi. "Niyə mən? Niyə hər şey tərs gedir?" kimi suallar beynimdə cingildəyirdi.

Bakının küləyi üzümə dəyəndə ayağımı yoldaşımın əvvəllər danışdığı bir kafeyə tərəf uzatdım. Dedi ki, "ora sakitdi, yaxşı qəhvə verirlər". Daxil olanda gördüm ki, boş salon, küncdə bir təzəcə başlamış iş adamları, mən isə pəncərənin yanında tək oturmuşam. Qəhvəmi sifariş edib telefona baxdım.

Və həmin an – cansıxıcılıq. O elə cansıxıcılıq ki, təbiətin özü sıxılır. Barmaqlarım avtomatik olaraq brauzeri açdı. Əvvəllər bu saytı görmüşdüm, amma heç vaxt ciddi oynamamışdım. Axı, mən hesabat adamıyam, riski sevmirəm.

Amma o gecə nə oldusa, oldu.

Mostbet səhifəsi açıldı. Rənglər canlı, musiqisiz, sadəcə aydın interfeys. Düşündüm: "Bazar günüdür axı. Nə itirə bilərəm ki?" Cüzdandan 30 manat çıxartdım – eynən bir qutu pivə və qəlyanaltı pulu. Öz-özümə söz verdim: "Xəyal, yalnız 30 manat. Bitəndə bitdi".

İlk oyun – slot. Adi "meyvə maşını" tipli. "Qırmızı-qara" sadəliyi. Mərci qoydum. Spin düyməsini basdım – bir şey olmadı. İkinci spin – yenə sıfır. "Hə, yəqin ki, axşam belə keçəcək" – deyə düşünüb qəhvədən bir qurtum içdim. Qəhvə artıq soyumuşdu.

Dördüncü spində birdən... səs gəldi. Ekranda fişlər parladı. Qalibiyyət səsi. Cəmi 12 manat. Kiçik bir şey, amma ürəyim bir az döyündü. Barmaqlarım yenə basdı. İndi mərci artırdım.

Və sonra həmin an gəldi.

Beş dəfə ardıcıl qalibiyyət. 30 manatdan əvvəlcə 47, sonra 82, sonra 134. Nəfəsim kəsildi. Qəhvə artıq tamamilə soyumuşdu – üstəlik, yarım fincan qalmışdı. Amma bu mənə maraqlı deyildi. Ekranda rəqəmlər fırlanırdı və mən havada uçurdum. Kafedəki musiqi dəyişdi – hansısa yumşak caz başladı.

Həmin gecə kafenin işçisi iki dəfə yanıma gəlib "Nəsə istəyirsiz?" dedi. İkinci dəfə mən sadəcə başımla "yox" elədim, çünki dilim tutulmuşdu. Oyun məni o qədər udmuşdu ki, ətrafdakı hər şey arxa plana keçmişdi. Pəncərədən görünən küçə işıqları, boş stullar, soyuq qəhvə – hamısı bir fon idi. Əsl hərəkət ekranda idi.

Saat 9-a yaxın məbləğ 289 manata çatdı. O an əlimi masaya qoyub dərindən nəfəs aldım. "Xəyal, ağıllı ol. Dayan, ya davam et?" – deyə özümlə mübahisə etdim. Amma maraq daha güclü idi. Sadəcə bir mərc daha. Yalnız bir.

Və o bir mərc məni fərqli bir səviyyəyə çıxartdı.

Qaydaları yaxşı bilmədiyim bir oyuna keçdim – canlı dilerlə rulet. Niyə? Çünki düşündüm ki, "ən azı yalan yoxdur, real adam topu atır". Diler gülümsəyirdi. Mən də gülümsədim. Və birdən... qırmızıya mərc qoyuram – qırmızı gəlir. Qaraya qoyuram – qara gəlir. Ardıcıl altı dəfə.

Məncə, diler də təəccüblənmişdi. Barmağım ekranda toxunduqca hər şey dəyişirdi. Mostbet-də axşamınızı bu cür gözləmirsiniz. Adətən gecələr yorğun oturub, bir az rahatlamaq üçün girirsən – amma birdən özünü qəhrəmanlıq filmindəki baş rolda tapırsan.

Növbəti mərc. 289 manatın hamısını qoyuram. Risk? Böyük. Amma gecənin ritmi məni aparırdı. Top fırlandı. Dəqiqələr keçdi. Dayandı. Qırmızı, 23 nömrə.

Ekrandakı rəqəm 571 manat oldu.

Nəfəsim o qədər sürətləndi ki, öskürməyə başladım. Kafenin işçisi qaçaraq gəldi, "Siz yaxşısız?" dedi. Mən başımla "hə" eləyib sudan bir qurtum içdim. Əllərim əsirdi. Elə bildim ki, ürəyim sinəmdən çölə çıxacaq.

Dərhal çıxış etdim. Oyunu bağladım. Telefonu masaya qoyub gülməyə başladım – o elə ürəkdən, sərbəst gülüş ki, küçədən keçən adamlar pəncərədən baxıb "dəlidir?" deyə düşündü. Mən bunu vecimə də almadım.

Evə gedəndə taksiyə oturdum və birdən fikir verdim – ayaqqabılarımın bağları açılmışdı, saçım dağınıq idi, çantamdakı açarlar düşmüşdü. Gülümsədim. Çünki başa düşdüm ki, bütün axşam heç yemək yeməmişdim, heç su içməmişdim, sadəcə rəqəmlərlə yaşamışdım.

Ertəsi gün işdə hər kəs mənə baxıb "Sən çox fərqlisən, nə olub?" dedi. Mən də dedim ki, "Yaxşı istirahət etdim, qəhvə içdim". Amma əslində yadıma o soyuq qəhvə gəlirdi. O yarımçıq qalan, ləzzətini itirmiş qəhvə – bəlkə də həyatımın ən xoşbəxt axşamının yeganə şahidi.

Bir həftə sonra həmin qəhvəxanaya qayıtdım. Eyni stol, eyni pəncərə. Fərqli qəhvə sifariş etdim – isti, şirin, yanında peçenye. Oynamağa cəhd etmədim. Sadəcə oturdum, küçəyə baxdım, gülümsədim. Yadıma həmin gecə düşdü – 3 saatlıq sərgüzəşt, 571 manat, bir fincan soyuq qəhvə.

Bəli, bəzən həyat ən gözlənilməz anda, ən sadə yerdə – cansıxıcı axşamda, işdən çıxanda, təsadüfi bir kafedə – sənə bir şans verir. Mən o şansı qaçırmadım. Və indi bilirəm ki, həmin 30 manat mənə təkcə pul qazandırmadı – o mənə özümə inamı geri verdi. O axşam deyirdim: "Bacarıram. Bəzən risk gözəldir".

İndi hər dəfə qəhvə soyuyanda gülümsəyirəm. Yadıma düşür o gecə – yorğun, əsəbi bir qızın 3 saatda hər şeyi dəyişdiyi gecə. Qumar? Bəlkə də. Amma mən buna "şansın ürək döyüntüsü" deyirəm. Və həmin döyüntü hələ də qulağımda çalır.