Czasem myślę, że całe moje życie zawodowe opierało się na jednym wielkim nieporozumieniu. Pracuję jako administrator systemów, więc kontroluję wszystko. Każdy log, każdy błąd, każda awaria ma swoją przyczynę. Lubię to. Świat IT jest przewidywalny – piszesz kod, testujesz, wdrażasz, a potem gapisz się w monitory i czekasz, aż coś wybuchnie. No i czasem wybucha.

Ale pewne rzeczy wymykają się nawet najlepszym skryptom. Nauczyłem się tego pewnego sobotniego wieczoru, kiedy mój znajomy Wojtek, którego nie widziałem od kilku lat, napisał do mnie na komunikatorze. Pamiętam, że była jedna z tych późnych jesiennych sobót, kiedy za oknem wieje, a człowiek nie ma ochoty wychodzić z mieszkania. Wojtek zapytał, co słychać. Odpisałem, że nudzę się śmiertelnie, że żona pojechała do rodziców, a ja mam przed sobą wieczór z pilotem i kanapą. On zaśmiał się i powiedział, że istnieje lepszy sposób na nudę. Nie zdradzał szczegółów, tylko wysłał mi link. Kliknąłem.

To była moja pierwsza styczność z tym całym światem. Wojtek tłumaczył, że wpisał odpowiednio w wyszukiwarkę vavada pl i gra tam od jakiegoś czasu. Nie namawiał mnie wprost, po prostu powiedział, że czasem wrzuci dwie stówy i ma z tego niezłą rozrywkę. Zaciekawiło mnie to, bo nigdy wcześniej nie grałem w nic takiego. No, może w szkolnych czasach pokera, ale o prawdziwe pieniądze nigdy. Uznałem, że skoro facet, którego znam od dwudziestu lat i który nigdy nie był hazardzistą, mówi, że to fajna sprawa, to nic się nie stanie, jeśli spróbuję.

Zarejestrowałem się jakieś pięć minut później. Pamiętam, że moją pierwszą myślą było: to jest przecież totalnie bez sensu. Po co mam tracić pieniądze na coś, czego nie rozumiem? Ale z drugiej strony – ta nuda była naprawdę dokuczliwa. Wpłaciłem sto złotych. Uznałem, że to jak taki wydatek na głupie piwo w knajpie. Nikomu nie zaszkodzi.

I wtedy zaczęło się coś, czego się nie spodziewałem. Myślałem, że będzie to czysta monotonia, jakieś tam klikanie i patrzenie w pasek ładowania. Tymczasem okazało się, że to jest zupełnie inna bajka. Te wszystkie animacje, dźwięki, to, jak losują się symbole na automatach – wciągnęło mnie momentalnie. Zaczynałem od minimalnych stawek, bo bałem się, że szybko przegram wszystko. A jednak, po godzinie miałem więcej niż na starcie. Nie mówię, że były to wielkie pieniądze, bo wygrałem może czterysta złotych od tamtej stówy. Ale czułem się niesamowicie – nie z powodu samych pieniędzy, ale tego, że coś wymknęło się mojej kontroli i sprawiło mi radość.

Wiesz, jak to jest, kiedy pracujesz w zawodzie, w którym wszystko musi działać według planu? Każda godzina, każdy termin, każda decyzja – to są rzeczy, które możesz przewidzieć albo przynajmniej przygotować na nie scenariusze awaryjne. A tu – kompletna dzikość. Rzucasz monetą, a ona spada na jedną z dwóch stron. Albo na dziesięć. Nigdy nie wiesz. Ta chaotyczność działała na mnie jak terapia odwykowa. Przestałem myśleć o tym, że muszę coś zaplanować. Zaczynałem nową rundę i po prostu patrzyłem, co z tego wyjdzie. Czasem wygrywałem dwadzieścia złotych, czasem traciłem pięć. Wieczór minął, a ja nawet nie zauważyłem, kiedy zrobiła się druga w nocy.

To, co działo się potem, było dla mnie ważne. Przez kolejne dwa tygodnie zaglądałem, prawdopodobnie, przez dwadzieścia minut dziennie. Nie skakałem po kasynach, nie szukałem nowych gier. Miałem swój mały, prosty zakres i trzymałem się go. Kiedy wracałem z pracy, odpalalem laptopa, wpisywałem vavada pl i robiłem sobie dziesięć, piętnaście spinów, jeśli mam być szczery. Dla mojej głowy to było coś w rodzaju takiego resetu – odcinasz się od świata, który wymaga logicznego myślenia, i wchodzisz do miejsca, gdzie logiczne myślenie nie ma znaczenia. Brzmi głupio? Może. Ale dla mnie to była odskocznia, dzięki której przestałem brać wszystko tak serio.

Najważniejsza rzecz przyszła jednak po kilku tygodniach. Trafił mi się wieczór, w którym wygrałem od razu po wejściu. Dużo? Nie. Jakieś sześćset złotych. Ale chodziło o to, że dosłownie chwilę wcześniej, przed tym wejściem, dostałem wiadomość od szefa, że jeden projekt spadł na nas zbyt późno i że mam czuwać nad wdrożeniem w weekend. Normalnie zareagowałbym nerwowo. Zacząłbym pisać listy, sprawdzać terminy, analizować, nakładać zgłoszenia. A zamiast tego kliknąłem w grę i wygrałem drobne pieniądze. I pomyślałem sobie wtedy: jeśli potrafię zaakceptować fakt, że wirtualna ruletka nie podlega moim zasadom, to czemu nie zaakceptuję tego, że niektóre rzeczy w pracy też są poza moją kontrolą? Nie ode mnie zależy, kiedy klient zmieni zdanie. Nie ode mnie zależy, kiedy sprzęt się zepsuje. Ja tylko mogę reagować najlepiej, jak potrafię. To chyba była największa lekcja, jaką odebrałem w tym całym gąszczu losowości.

Nie chcę, żeby zabrzmiało to tak, że jestem jakimś specjalistą od hazardu. Bo nie jestem. Wciąż gram nieregularnie, wrzucam tam tylko takie kwoty, które nie wpłyną na nic, poza moim drobnym dyskomfortem, jeśli przegram. Nawet nie pamiętam, kiedy ostatnio korzystałem z tej strony – góra dwa razy w miesiącu. Ale to doświadczenie czegoś mnie nauczyło. Wychowałem się w kulturze, gdzie wszystko musi mieć plan i cel. Tymczasem życie – w każdym tego słowa znaczeniu – ma w sobie sporo chaosu. Wolę, żeby ten chaos od czasu do czasu przychodził z zewnątrz, w formie przypadkowego losowania, z którym mogę się oswoić, niż żeby wybuchał mi w twarz niespodziewanie przy jakiejś awarii systemu. Odkryłem, że akceptacja tego, że nie wygram za każdym razem i że nie wszystko jestem w stanie przewidzieć, sprawiła, że jestem spokojniejszy. Zarówno w pracy, gdzie już nie rzucam się na każde zgłoszenie, jak i w domu, gdzie potrafię zostawić jakieś niedokończone zajęcie na później, bez stresu.

Kto by pomyślał, że do takiej życiowej refleksji doprowadzi mnie zwykłe, przypadkowe kliknięcie w link od dawnego znajomego? Gdyby nie ta rozmowa z Wojtkiem, pewnie nawet nie wiedziałbym, czego mi brakuje. Teraz już wiem. Nie szukam w grach wielkich wygranych. Szukam takiego małego, pięciominutowego oderwania od rzeczywistości, w którym mogę poczuć, że nie wszystko zależy ode mnie. To naprawdę odciąża. Polecam każdemu, kto, tak jak ja, spędza życie na kontrolowaniu wszystkich dookoła. Czasem warto oddać kontrolę. Choćby na chwilę.